" သင့္၏ မိုဘိုင္းဖံုး ဘေရာ္စာတြင္ www.rohingyanewsbank.com ကို ရိုက္၍ အလြယ္တကူ ဖတ္ရွဳ နိုင္ပါသည္ "

Tuesday, July 21, 2020

သမိုင္းထဲမွ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ မွတ္တမ္းအမွား

TheVoiceWeekly Journal
10-Jan-2019 
သမိုင္းထဲမွ ဒီမိုကေရစီ


ျမန္မာ့သမိုင္းတြင္ လြတ္လပ္ေရးရသည့္ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အတြင္း ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို က်င့္သုံးခဲ့ၾကသည္။ ထိုကာလ သည္ ျမန္မာတို႔ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကသည့္သမိုင္းတစ္ေလၽွာက္ ပထမဆုံး ဒီမိုကေရစီက်င့္သုံးသည့္ကာလတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္ကက်င့္သုံးခဲ့သည့္ ဒီမိုကေရစီသက္ တမ္း သည္ ႏွစ္ေပါင္း ၁၄ ႏွစ္ခန႔္သာ ၾကာရွည္ခဲ့သည္။ ယင္းအခ်ိန္ မွစ၍ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္သည့္အခ်ိန္မွ ဒီမိုကေရစီ တစ္ေက်ာ့ျပန္ လည္ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။

သို႔ျဖစ္ရာ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို ယခုမွက်င့္သုံးခဲ့ျခင္း မဟုတ္။ က်င့္သုံးခဲ့ဖူးသည္။ ျမန္မာနိုင္ငံ တြင္ ဒီမိုကေရစီက်င့္ သုံး ခဲ့စဥ္ ကာလ က အာဆီယံနိုင္ငံမ်ားတြင္သာမက အာရွတြင္ပါ ထိပ္တန္းေနရာတစ္ခု ရခဲ့သည္ကို ေတြ႕ၾကရသည္။

ယေန႔ မိမိတို႔နိုင္ငံတြင္သာမက ကမၻာတြင္လည္း တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေျပာေနသည့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္သည္ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ယခင္ကပင္ က်င့္သုံးခဲ့ဖူးသည့္စနစ္တစ္ရပ္ျဖစ္ရာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ဆိုသည္မွာ ျမန္မာ နိုင္ ငံအတြက္ ထူးဆန္းသည့္ စနစ္တစ္ရပ္ေတာ့မဟုတ္။ ၁၄ ႏွစ္ၾကာ က်င့္သုံးခဲ့ဖူးေသာစနစ္ျဖစ္သည္။

 ဒီမိုကေရစီစနစ္က်င့္သုံးခဲ့သည့္ ယင္း အခ်ိန္ကအေျခအေနႏွင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ျပန္လည္က်င့္သုံးေနသည့္ ယခုအခ်ိန္အေျခအေနမွာ တစ္ထပ္တည္းေတာ့ မတူညီၾက။ ထိုသို႔ဆိုပါက လြတ္လပ္ေရးရရွိၿပီးေနာက္ က်င့္ သုံးခဲ့သည့္ဒီမိုကေရစီသည္ မည္သည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားေၾကာင့္ တစ္ခန္းရပ္ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ သုံးသပ္ ၾကည့္ သင့္သည္ဟု ယူဆပါသည္။ ယင္းႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး နိုင္ငံေရးပညာရွင္မ်ား၊ သုေတသီမ်ား၏ သုံးသပ္ ခ်က္မ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ လြတ္လပ္ေရး ရရွိၿပီးေနာက္ပိုင္း ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ တစ္ခန္းရပ္ေစ သည့္အခ်က္ မ်ားကို ေအာက္ပါအတိုင္းေတြ႕ရသည္။

(၁)  ဒုတိယကမၻာစစ္ေနာက္ပိုင္း ဝါဒေရးရာၿပိဳင္ဆိုင္မႈ၏ဂယက္
(၂)  နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္မႈ အက်ိဳးဆက္
(၃)  တိုင္းရင္းသားစည္းလုံးမႈပ်က္ျပားျခင္း
(၄)  ကိုယ္က်ိဳးစီးပြားနိုင္ငံေရးႀကီးထြားလာျခင္း
(၅)  မ႑ိဳင္မ်ားမခိုင္မာျခင္း
(၆)  လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡမ်ား မ်ားျပားျခင္း
(၇)  လူထု၏ နိုင္ငံေရး အသိအျမင္ အားနည္းျခင္း
(၈)  စီးပြားေရးက်ဆင္းျခင္း

ထို႔အတူ ၁၉၅၈-၁၉၆၂ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရး ပထမတြဲတြင္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေဖာ္ျပထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေရးတည္းဟူေသာဦးတည္ခ်က္ျဖင့္ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးကို ဦးေဆာင္မႈေပး ခဲ့ေသာ ဖဆပလအဖြဲ႕ႀကီးသည္ ဝါဒေရးရာမတူညီသည့္ နိုင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ လူမ်ိဳးစုအဖြဲ႕အစည္မ်ား၊လူမႈေရး အဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ တစ္သီးပုဂၢလ နိုင္ငံေရးသမားမ်ား ေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းထားေသာ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည္။

ျမန္မာနိုင္ငံ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ သက္စြန႔္ဆံဖ်ားႀကိဳးပမ္းၾကစဥ္တြင္ စည္းလုံးညီညြတ္မႈရွိၾကေသာ္လည္း လြတ္လပ္ၿပီးေခတ္တြင္ ဝါဒကြဲျပားမႈ၊ ရာထူးအာဏာ အခြင့္အေရးရယူ ပိုင္ဆိုင္လိုမႈမ်ားေၾကာင့္ စည္းလုံးမႈၿပိဳ ကြဲလာခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္မွ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ ပတ္ဝန္းက်င္အထိ စည္းလုံးမႈၿပိဳကြဲရျခင္းမွာ ဝါဒေရးရာကြဲျပား မႈေပၚတြင္ အေျခခံသည္။ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမန္မာနိုင္ငံကို ဆိုရွယ္လစ္နိုင္ငံအျဖစ္ တည္ ေဆာက္ ရန္ဟူေသာ တူညီသည့္နိုင္ငံေရးခံယူခ်က္ရွိၾကေသာ္လည္း အာဏာအခြင့္ အေရးရယူပိုင္ဆိုင္ မႈ
ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ပုဂၢိဳလ္ေရး၊ ဂိုဏ္းဂဏေရး ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ ဖဆပလအဖြဲ႕ႀကီး ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားခဲ့ရသည္ ဟူ၍ေဖာ္ျပထားပါသည္။

ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီစနစ္ တစ္ခန္းရပ္ေစသည့္အခ်က္မ်ားသည္ ယေန႔ နိုင္ငံျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရးအ တြက္ သင္ခန္းစာေကာင္းႏွစ္ခုကို အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေတြ႕ရသည္။ ယင္းတို႔မွာ ဝါဒေရးရာကြဲျပားမႈႏွင့္ ကိုယ္က်ိဳး စီးပြားပင္ျဖစ္သည္။

ေရာင္စုံကြဲျပားမႈ

ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႀကိဳကာလကပင္ နိုင္ငံ့လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းခဲ့သူမ်ားအၾကား ဝါဒေရးရာအကြဲအျပဲ အက္ ေၾကာင္းမ်ား ေပၚေပါက္ေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရးအႀကိဳကာလတြင္ ဝါဒေရးရာဆိုင္ရာ အက္ေၾကာင္းမ်ား၊ ေသြးခြဲမႈမ်ားရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အတူလက္တြဲလုပ္ေဆာင္ နိုင္ခဲ့ ၾကသည္မွာ ျမန္မာ့သမိုင္းတစ္ေလၽွာက္ သမိုင္းဝင္စည္းလုံးမႈတစ္ရပ္အျဖစ္ ေတြ႕ျမင္ရသည္။

ယင္းစည္းလုံးမႈမ်ားသည္ လြတ္လပ္ေရးရရွိၿပီး ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရရွိခ်ိန္တြင္ ဝါဒေရးရာပိုင္းအက္ေၾကာင္း သည္ အဆိုးဝါးဆုံးအေျခအေနကို ျဖစ္ေပၚေစခဲ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္။

ယေန႔ျမန္မာနိုင္ငံ ေလၽွာက္လွမ္းေနသည္မွာ ဝါဒေရးရာကြဲျပားမႈအတြက္ စိုးရိမ္ဖြယ္အေနအထားမရွိဟု ေယ ဘုယ်ဆိုနိုင္ပါသည္။ အားလုံး၏ ဘုံရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေသာ ဖက္ဒရယ္ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလၽွာက္လွမ္းေနၾကၿပီျဖစ္ပါသည္။ တူညီေသာရည္မွန္းခ်က္အတြက္ ေလၽွာက္လွမ္းေနျခင္းျဖစ္ရာ ျမန္မာ့နိုင္ ငံေရး စနစ္အေျပာင္းအလဲအတြက္ အားရဖြယ္အခ်က္တစ္ခ်က္အျဖစ္ ေတြ႕ျမင္ရသည္။ ယေန႔ကာလတြင္ ဒုတိယကမၻာစစ္ေနာက္ပိုင္း စစ္ေအးကာလအတြင္းကကဲ့သို႔ ဝါဒေရး ရာၿပိဳင္ဆိုင္မႈမ်ားမရွိေတာ့။ Globalization ၏ အက်ိဳးဆက္၊ အင္အား ႀကီးနိုင္ငံမ်ား၏ ကိုယ္က်ိဳးစီးပြား အေကာင္အထည္ေဖာ္မႈမ်ားႏွင့္ ပထဝီနိုင္ငံေရးေၾကာင့္ မိမိတို႔နိုင္ငံ၏ ျပည္တြင္းနိုင္ငံေရးအေပၚ ဂယက္ရိုက္ခတ္မႈ ေတြ႕ရွိရသည္။ ယင္း သည္ လည္း မိမိတို႔တစ္နိုင္ငံတည္းတြင္ ျဖစ္ပြားေနျခင္းမဟုတ္။ ကမၻာႏွင့္ခ်ီေသာ နိုင္ငံေရးဂယက္ျဖစ္သည္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီေခတ္က ၾကဳံေတြ႕ခဲ့ရသည့္ ဝါဒေရးရာ အျငင္းပြားမႈ၊ ကြဲျပဲမႈမ်ား မရွိျခင္းသည္လည္း ျမန္မာ့အေျပာင္းအလဲအတြက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ အေျခအေနတစ္ရပ္ ျဖစ္ေစနိုင္မည္ဟု ယူဆနိုင္ပါ သည္။

ထိုသို႔ဆိုပါလၽွင္ ယေန႔ နိုင္ငံေရးစနစ္အေျပာင္းအလဲအား ေအာင္ျမင္ရန္လိုအပ္ေနဆဲမွာ ဘုံရည္မွန္းခ်က္အ တြက္ ညႇိႏွိုင္းအေျဖရွာလိုသည့္ သေဘာထားပင္ျဖစ္သည္။ ယင္းသေဘာထားသည္ပင္ အေျပာင္းအလဲ၏ တိုးတက္မႈကို ပံ့ပိုးေပးနိုင္မည္ဟု ဆိုနိုင္ပါသည္။ ယခင္က ရည္မွန္းခ်က္ မတူညီၾကသည့္အတြက္ တိုင္းရင္း သားမ်ားအၾကား၊ ပါတီမ်ားအၾကား၊ နိုင္ငံေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားအၾကား နိုင္ငံေရးအေသြးအေရာင္မ်ား ကြဲျပားခဲ့ရသကဲ့သို႔ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏ အတၱဆႏၵမ်ားေၾကာင့္လည္း ရင္ၾကားေစ့ေရး ေဝးကြာခဲ့ရသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

ယေန႔ ဒီမိုကေရစီ အေျပာင္းအလဲ၊ ဖက္ဒရယ္အေျပာင္းအလဲကို အားလုံးက ရည္ရြယ္ခ်က္တူ၊ ဦးတည္ခ်က္ တူျဖင့္ ေလၽွာက္လွမ္းေနၾကၿပီျဖစ္ရာ တစ္ဦးခ်င္းစီ၏အတၱဆႏၵမ်ား၊ သေဘာထားတင္းမာမႈမ်ားကို အမ်ိဳး သားအက်ိဳးစီးပြားအတြက္ အေလၽွာ့အတင္းျပဳလုပ္ရန္ အထူးလိုအပ္ေနပါသည္။ အတိတ္ကာလႏွင့္ ယေန႔ ပစၥဳပၸန္ကာလအတြင္း ေပးဆပ္ခဲ့ရသည့္ အခ်ိန္မ်ား၊ မ်ိဳးဆက္မ်ား၊ အနာဂတ္ေမၽွာ္လင့္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ အစားထိုးမရသည့္ ဆုံးရႈံးမႈမ်ားကိုလည္း ထည့္သြင္းစဥ္းစားေပးရန္လည္း တိုက္တြန္းလိုပါသည္။ ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီေခတ္ကကဲ့သို႔ သူတစ္လူ ငါတစ္မင္း ရပ္တည္ေနရမည့္အခ်ိန္ကာလမဟုတ္ေတာ့။

လက္ရွိ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ား၊ အနာဂတ္မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားသို႔ စံနမူနာေကာင္းမ်ား၊ အေလ့အက်င့္ေကာင္းမ်ား၊ စိတ္ထားေကာင္းမ်ားကိုလည္း လက္ဆင့္ကမ္းအေမြေပးၾကရမည့္ တာဝန္ရွိေနပါသည္။ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီ ေခတ္ကာလသည္ ယေန႔မိမိတို႔မ်ိဳးဆက္အတြက္ ေဆာင္ရန္အခ်က္မ်ား က်န္ရွိေနခဲ့သလို ေရွာင္ရန္အ ခ်က္ မ်ားလည္း က်န္ရွိေနခဲ့သည္ကို သတိခ်ပ္ရမည္ျဖစ္သည္။ အေသြးအေရာင္မ်ိဳးစုံကြဲျပားခဲ့သည့္ ယခင္အမွား မ်ား ကို ထပ္ခါထပ္ခါ မွားယြင္းေနမည္ဆိုလၽွင္ အဆိုးသံသရာအတြင္းမွာပင္ ဝဲလည္ေနမည္မွာ ေသခ်ာပါ သည္။ ဝါဒတစ္ရပ္အေပၚ တရားေသဆုပ္ကိုင္ရပ္တည္မႈ၊ လူမ်ိဳးေရးက်ဥ္းေျမာင္းမႈ၊ ပါတီစြဲ၊ ပုဂၢိဳလ္စြဲမ်ားႏွင့္ တစ္ကိုယ္ေရေကာင္းစားေရး အတၱမ်ားေၾကာင့္ ပါတီကြဲ၊ အဖြဲ႕အစည္းကြဲ၊ လူမ်ိဳးကြဲ၊ စိတ္ဝမ္းကြဲမႈမ်ားႏွင့္ လက္နက္ကိုင္ပဋိပကၡမ်ား ျဖစ္ပြားေစခဲ့ပါသည္။ အက်ိဳးဆက္အေနႏွင့္ အေတာမသတ္နိုင္သည့္ နိုင္ငံေရး အားၿပိဳင္ အာဏာလုမႈမ်ားကို ျဖစ္ပြားခဲ့သည္ကို ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီေခတ္၏ သမိုင္းပုံရိပ္အျဖစ္ ေတြ႕ရသည္။ မိမိတို႔လက္ထက္တြင္ ထိုသမိုင္းပုံရိပ္ဆိုးမ်ားကို ဖယ္ရွားၾကရန္မွာ အေရးႀကီးလိုအပ္ခ်က္အျဖစ္ ျမင္မိပါသည္။

သမိုင္းမွတ္တမ္းဝင္အမွား

ျမန္မာ့အေျပာင္းအလဲသည္ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ ကာလယႏၲရားကို ျဖတ္ေက်ာ္ေနသည္။ အေျပာင္းအလဲဆို ရာတြင္ နိုင္ငံႏွင့္ခ်ီသည့္ ေျပာင္းလဲရမည့္က႑မ်ားရွိသကဲ့သို႔ အဖြဲ႕အစည္းအလိုက္၊ တစ္ဦးခ်င္းအလိုက္ ေျပာင္းလဲၾကရမည့္ တာဝန္မ်ားလည္း ရွိေနပါသည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အေျပာင္းအလဲကို က႑အလိုက္ ဦးေဆာင္ေနသူမ်ား၏ ဦးေဆာင္မႈမ်ား မွန္ကန္ေနမွသာ ေနာက္လိုက္ၾကရမည့္ ျပည္သူမ်ားလည္း ေနာက္ လိုက္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္လာနိုင္ပါလိမ့္မည္။

ဒီမိုကေရစီဆိုသည္မွာလည္း ကိုယ္စီကိုယ္စီက လိုက္နာက်င့္သုံးၾကမွသာ ပုံေပၚလာမည္ျဖစ္သည္။ လက္ ေတြ႕က်င့္ႀကံၾကရမည့္ စနစ္တစ္ရပ္ဟု ဆိုရပါမည္။ ဒီမိုကေရစီ၏အႏွစ္သာရကိုလိုလားေသာ္လည္း သူငါ ရန္ အသြင္ေဆာင္ေနၾကမည္ဆိုပါက စနစ္တျခား၊ လိုအပ္ခ်က္တျခား၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တျခား ျဖစ္ေနေပ မည္။ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ ဒီမိုကေရစီကိုလိုလားပါက မိမိတို႔အဇၩတၱသႏၲာန္တြင္ အရိုးစြဲေနသည့္ ငါစြဲ ျပဳတ္မႏူး အယူအဆ၊ သေဘာထားမ်ား (စကားလုံးအသုံးအႏႈန္း ရိုင္းပ်သြားပါက နားလည္ေပးေစလိုပါသည္)ကို ေျပာင္းလဲၾကရမည္မွာ ပထမဦးစားေပးျဖစ္ပါသည္။

လြတ္လပ္စြာ သေဘာကြဲလြဲခြင့္သည္ ဒီမိုကေရစီ၏ အႏွစ္သာရတစ္ခုျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ငါထင္ရာ ငါစိုင္း ၿခင္းသည္ လြတ္လပ္စြာသေဘာ ထားကြဲလြဲျခင္း၏ ဆန႔္က်င္ဘက္ျဖစ္ပါသည္။ လူမ်ိဳးစြဲ၊ ပါတီစြဲ၊ ပုဂၢိဳလ္စြဲ၊ အဖြဲ႕အစည္းစြဲ၊ အတၱစြဲမ်ားျဖင့္ တရားေသ ဆုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနၾကမည္ဆိုလၽွင္ အားလုံးလိုလားေနသည့္ ဒီမိုကေရစီနိုင္ငံေတာ္ႀကီး၊ ဖက္ဒရယ္နိုင္ငံေတာ္ႀကီးဆိုသည္မွာ နီးလ်က္ႏွင့္ေဝးေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။ ၁၉၄၈ လြတ္လပ္ေရးရရွိၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္အတြင္း အမ်ိဳးသားစည္း လုံးညီညြတ္ ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ နိုင္ငံတကာႏွင့္ ရင္ေပါင္တန္းနိုင္ေရးအတြက္ တစ္စိတ္တစ္ဝမ္းတည္းျဖစ္ေသာ အခြင့္အ ခါ ေကာင္း၊ အေျခအေနေကာင္းမ်ား လိုလားခဲ့ၾကသည္။ ယင္းအခြင့္အခါေကာင္း၊ အေျခအေနေကာင္းမ်ား ဖန္တီးနိုင္မည့္ အခြင့္အလမ္းမ်ားသည္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွ စတင္ေပၚေပါက္လာခဲ့ရာ ယခုအခါ ၈ ႏွစ္ျပည့္ၿပီျဖစ္ သည္။

ထို ၈ ႏွစ္တာကာလအတြင္း အေျပာင္းအလဲအေရြ႕ကို တိုင္းတာၾကည့္မည္ဆိုပါက ေမၽွာ္လင့္ခ်က္မ်ား ျမင္ ေတြ႕ရသကဲ့သို႔ အဟန႔္အတားျဖစ္ေစမည့္အခ်က္မ်ားကိုလည္း ေတြ႕ရွိေနရသည္။ ယင္းအဟန႔္အတား မ်ား အနက္ အဓိကအခ်က္မွာ ပါလီမန္ဒီမိုကေရစီေခတ္က မွားခဲ့ဖူးေသာ ငါစြဲမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သမိုင္းမွတ္တမ္း ဝင္ ခဲ့ေသာ အမွားမ်ားကို ထပ္မံမမွားၾကရန္မွာ ယေန႔ အေျပာင္းအလဲ၏ လိုအပ္ခ်က္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။

သိန္းထြန္း (IR)


လင့္၊http://thevoicemyanmar.com/perspective/30457-his

No comments:

Post a Comment

/* PAGINATION CODE STARTS- RONNIE */ /* PAGINATION CODE ENDS- RONNIE */