“ရိုဟင်ဂျာ” အရေးသည် မြန်မာနိုင်ငံတစ်ခုတည်းနဲ့သာ သက်ဆိုင်တော့သည် မဟုတ်တော့ပါ

DMG
05 Feb 2026 
အောင်မင်းဦး 

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ နိုင်ငံတကာ၏ နေရပ်ပြန်ရေး မူဘောင်အများစုသည် AA/ULA ကို ချန်လှပ်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းတို့သည် ရခိုင်ပြည်နေရာအများစုကို အုပ်ချုပ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အရေးမပါသကဲ့သို့ သဘောထားနေကြပါတယ်။ 

ရခိုင်စစ်ပွဲ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဒေသတွင်းနိုင်ငံရေးတို့က လူသားမျိုးနွယ်ဆိုင်ရာ အနိ ဋ္ဌာရုံတစ်ခုကို မည်သို့ ပြန်လည်ပုံဖော်နေသနည်း

“ရိုဟင်ဂျာ” အရေးကို ကမ္ဘာ့သက်တမ်းအရှည်ကြာဆုံး လူသားချင်းစာနာထောက်ထားမှုဆိုင်ရာအရေး ပေါ် အခြေအနေတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြလေ့ရှိကြပါတယ်။ ထိုဖော်ပြချက်သည် မှန်ကန်သော်လည်းမပြည့် စုံသေးပါ။ ယနေ့အခါတွင် ဤအရေးအခင်းသည် ၂၀၁၇ ခုနှစ်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော အကြမ်းဖက်မှုများ သို့မဟုတ် ကော့ဘဇား (Cox’s Bazar) ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းများအတွင်း၌ ပိတ်မိနေခြင်းများသာ မဟုတ်တော့ပါ။

ရခိုင်ပြည်အတွင်းမှ စစ်ပွဲများ၊ မြန်မာ့ဗဟိုအစိုးရ အာဏာစက်ပြိုလဲမှု၊ လက်နက်ကိုင်အစုအဖွဲ့များ ထွက်ပေါ်လာမှု၊ ဒေသတွင်း အင်အားကြီးနိုင်ငံများ၏ တွက်ချက်မှုများနှင့် နိုင်ငံတကာ၏ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းလာခြင်းတို့ကြောင့် ပိုမိုအန္တရာယ်များပြီး နိုင်ငံရေးအရ ရှုပ်ထွေးသောအဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

ယခုဖြစ်ပေါ်နေသည်မှာ ဒုက္ခသည်ပြဿနာသက်သက် မဟုတ်တော့ပါ။ ၎င်းသည် ဒေသတွင်း၊ ပြည် နယ်တွင်းနှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ်ရေး၊ လုံခြုံရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအရ တာဝန်ယူမှုဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။

စစ်မီးတောက်နေသော ရခိုင်ပြည်နှင့် အာဏာပိုင်သစ်များ

ရခိုင်ပြည် (Arakan) သည် နေပြည်တော်ရှိ အာဏာပိုင်တစ်ဦးတည်း၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မရှိတော့ပါ။ ၂၀၂၃ ခုနှစ် နှောင်းပိုင်းမှစ၍ မြန်မာစစ်တပ်နှင့် အာရက္ခတပ်တော်/ရက္ခိုင်အမျိုးသားအဖွဲ့ချုပ် (AA/ULA)တို့အကြား ပြင်းထန်လာသော တိုက်ပွဲများသည် ထိုဒေသ၏ နိုင်ငံရေးမြေပုံကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပါတယ်။

ယနေ့အချိန်တွင် ရခိုင်ပြည်နေရာအများစုကို AA/ULA က ထိရောက်စွာ ထိန်းချုပ်ထားပြီး မြို့နယ်အတော် များများတွင် အပြိုင်အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားများ၊ ဒေသန္တရစီမံခန့်ခွဲမှု၊ လုံခြုံရေးနှင့် တရားစီရင်ရေးစနစ်များကို လုပ်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

ရခိုင်၊ မွတ်ဆလင်နှင့် အခြားသော လူ့အဖွဲ့အစည်းအားလုံးမှ အရပ်သားများသည် လေကြောင်းတိုက် ခိုက်မှုများ၊ နေရပ်စွန့်ခွာရမှုများ၊ စီးပွားရေးပြိုလဲမှုများနှင့် စစ်ကောင်စီလက်အောက်မှ AA/ULA ၏ လက်တွေ့ကျသော (de facto) အုပ်ချုပ်ရေးသို့ ကူးပြောင်းမှုကြားတွင် ရှင်သန်နေကြပါတယ်။

ရခိုင်ပြည်အတွင်း ကျန်ရှိနေသော မွတ်ဆလင်လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အခြေအနေများမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးပါ။ သွားလာရေး၊ ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး၊ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု အခွင့်အလမ်းများ၊ လူမှုသဟဇာတဖြစ်မှုများမှာ အပြုသဘောဆောင် ပြောင်းလဲလာရုံ ရှိသေးသည်။ မွတ်ဆလင်များနည်းတူ ရခိုင်ပြည်သူများမှာ လုံခြုံရေးမရှိခြင်း၊ ဆက်သွယ်ရေး ဖြတ်တောက်ခံရခြင်းနှင့် မပြေလည်သေးသော နိုင်ငံရေးအခြေအနေများကြောင့် လူသားချင်းစာနာမှု အကူအညီများမှာ အကန့်အသတ်ဖြစ်နေပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မြန်မာအစိုးရအဆက်ဆက်က တစိုက်မတ်မတ် ပျိုးထောင်ခဲ့သော လူ့အဖွဲ့အစည်းများအကြား ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာ အပြန်အလှန် မယုံကြည်မှုများသည် စစ်ကောင်စီ အင်အားချည့်နဲ့ သွားရုံဖြင့် ပျောက်ကွယ်မသွားပါ။ စစ်ပွဲသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပိုမိုကြီးထွားစေပြီး မလုံခြုံမှုများက ကောလာဟလများကို မွေးဖွားပေးပါတယ်။ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနှင့် ဆွေးနွေးမှုများ မရှိသည့်နေရာတွင် နိုင်ငံရေးအရ လှည့်စားမှုများက ထွန်းကားလာတတ်ပါတယ်။

ဒါကတော့ ခါးသီးတဲ့အမှန်တရားပါပဲ - ရခိုင်ပြည်အတွင်းက ရိုဟင်ဂျာ/မွတ်ဆလင် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာမှာ AA/ULA နဲ့ တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်လို့ မရတော့ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ဟာ အခုအခါ ဒေသတွင်း လုံခြုံရေး၊ စီမံခန့်ခွဲရေးနဲ့ နေ့စဉ်လူမှုဘဝတွေကို ပုံဖော်နေတဲ့ အဓိက အာဏာပိုင် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ ဒီလက်တွေ့ဘဝကို လျစ်လျူရှုတာဟာ နိုင်ငံတကာ စင်မြင့်တွေမှာတော့ ကြည့်ကောင်းနိုင်ပေမဲ့ မြေပြင်မှာတော့ အလုပ်မဖြစ်တဲ့ မူဝါဒတွေကို ထွက်ပေါ် လာစေပါလိမ့်မယ်။

မွတ်ဆလင်လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များနှင့် ဒေသတွင်း လုံခြုံရေးကဏ္ဍ

နိုင်ငံတကာဆွေးနွေးမှုများတွင် ဤအရေးအခင်း၏ အထိခိုက်မခံဆုံး အချက်တစ်ခုဖြစ်သော မွတ်ဆ လင် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များ၊ အထူးသဖြင့် ARSA နှင့် RSO တို့၏ အခန်းကဏ္ဍကို ရှောင်လွှဲလေ့ရှိကြပါတယ်။

ဤအဖွဲ့များသည် မွတ်ဆလင်လူဦးရေ၏ အစိတ်အပိုင်းအနည်းငယ်ကိုသာ ကိုယ်စားပြုသော်လည်း ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ရခိုင်ပြည်အတွင်းနှင့် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်-ရခိုင် နယ်စပ်တစ်လျှောက်တွင် မတည်ငြိမ်မှုများကို များစွာဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း ဒေသခံများ၊ ဒေသတွင်း လေ့လာဆန်းစစ်သူများနှင့် လုံခြုံရေးစောင့်ကြည့်သူများက တင်ပြနေကြပါတယ်။

မြန်မာစစ်တပ်သည် ယခင်က "သွေးခွဲအုပ်ချုပ်ရေး" မဟာဗျူဟာအရ ထိုအဖွဲ့အစည်းများကို လက် နက် ထောက်ပံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဖေးမပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး လူမျိုးရေးတင်းမာမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန်နှင့် စစ်အင်အားတိုးချဲ့ရန်အတွက် အသုံးချခဲ့သည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်များနှင့် ဒေသတွင်း သတင်းပေးပို့ချက်များလည်း ရှိနေပါတယ်။ ဤလုပ်ရပ်များသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအားလုံးမှ အရပ်သားများကို ထိခိုက်စေသည့် အကြမ်းဖက်မှု သံသရာကို ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များသည် နယ်စပ်တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းများတွင် ပိုမိုအမြစ်တွယ်လာပြီး၊ ယင်းသည် လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ မူဘောင်များ သို့မဟုတ် နိုင်ငံရေးဆောင်ပုဒ်များဖြင့် ဖြေရှင်း၍မရသော မလုံခြုံမှုအသစ်များကို ဖန်တီးနေပါတယ်။

ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် ဒုက္ခသည်စခန်းများနှင့် ထိန်းချုပ်ထားသော မတည်ငြိမ်မှု

ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံအတွက် ဒုက္ခသည်တစ်သန်းနီးပါးကို လက်ခံထားရခြင်းသည် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေးနှင့် လူမှုရေးအရ ဆက်လက်မဆောင်ရွက်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပါတယ်။ ဒါကာ (Dhaka) အစိုးရသည် အလှူရှင်များ၏ စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းလာခြင်း၊ ပြည်တွင်းဖိအားများနှင့် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရပါတယ်။

ဤအခြေအနေတွင် လူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဒေသတွင်းလေ့လာသူများက ဒုက္ခသည်စခန်းများ လက်နက်ကိုင်အသွင်ပြောင်းလာမှုကို သတိပေးနေကြပါတယ်။ အဆိုပါစခန်းများတွင် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များသည် အဓမ္မလူသစ်စုဆောင်းခြင်း၊ ငွေညှစ်ခြင်းနှင့် လက်နက်မှောင်ခိုပြုလုပ်ခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နေကြပါတယ်။ ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် အာဏာပိုင်များသည် နယ်စပ်တည်ငြိမ်ရေးနှင့် ထောက်လှမ်းရေးဆိုင်ရာ အခွင့်အရေးများအတွက် ထိုလက်နက်ကိုင်ကွန်ရက်များကို အကာအကွယ်ပေးထားသည် သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုထားသည်ဟူသော စွပ်စွဲချက်များလည်း ရှိနေပါတယ်။

ယင်း၏ရလဒ်မှာ အန္တရာယ်ရှိသော သံသရာတစ်ခုဖြစ်သည် -

1. ဒုက္ခသည်စခန်းများအတွင်း လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များ အင်အားကြီးထွားလာခြင်း။

2. ဒေသတွင်း မလုံခြုံမှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခြင်း။

3. အရပ်သားများ (အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးငယ်များ) ပိုမိုအန္တရာယ်ရှိလာခြင်း။

4. မိမိသဘောအလျောက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ နေရပ်ပြန်နိုင်ရေးအခြေအနေများ ပိုမိုပျက်ပြားလာခြင်း။

ဤသည်မှာ အကာအကွယ်ပေးခြင်း မဟုတ်ဘဲ "ထိန်းချုပ်ထားသော မတည်ငြိမ်မှု" (Managed instability) သာ ဖြစ်ပါတယ်။

အမည်နာမ၊ ကိုယ်ပိုင်ပြဋ္ဌာန်းခွင့်နှင့် နိုင်ငံရေးအရ အသုံးချခံရမှု

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆွေးနွေးရန် ခဲယဉ်းသည့် နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုမှာ "အမည်နာမ" ကိစ္စ ဖြစ်ပါတယ်။

မြန်မာအစိုးရအဆက်ဆက်နှင့် ရခိုင်လူထုအပါအဝင် မြန်မာပြည်သူအများစုသည် "ရိုဟင်ဂျာ" ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ "ဘင်္ဂါလီ" သို့မဟုတ် "မွတ်ဆလင်" ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြပါတယ်။ ဤရပ်တည်ချက်သည် လက်ရှိအကျပ်အတည်း မတိုင်မီကတည်းက ရှိခဲ့သော သမိုင်းကြောင်း၊ နိုင်ငံရေးနှင့် လူဦးရေဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများတွင် အမြစ်တွယ်နေပါတယ်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ARSA ကဲ့သို့သော လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များ၊ တက်ကြွလှုပ်ရှားသူအချို့နှင့် ပြည်ပရောက် ကွန်ရက်များသည် "ရိုဟင်ဂျာ" ဟူသောအမည်ကို နိုင်ငံတကာ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုနှင့် ထောက်ခံမှုရရှိရန် နိုင်ငံရေးလက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြပါတယ်။

ဤအချက်သည် ဆိုးကျိုးနှစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါတယ် -

၁။ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့များနှင့် အိမ်နီးချင်းလူ့အဖွဲ့အစည်းများ၏ အမြင်တွင် အရပ်သားများနှင့် လက်နက်ကိုင်များကို ရောထွေးသွားစေပါတယ်။

၂။ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ခြင်း (Identity) ကို အကာအကွယ်နှင့် အခွင့်အရေးအတွက် အခြေခံအဖြစ် အသုံးမပြုတော့ဘဲ လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပါတယ်။

နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းများသည် ဤကွဲပြားချက်များကို လျစ်လျူရှုပြီး ရှုပ်ထွေးသောအခင်းအကျင်းကို ပုံစံတစ်ခုတည်းအဖြစ် အလွယ်တကူ သတ်မှတ်လေ့ရှိကြရာ၊ ယင်းသည် ရခိုင်မြေပြင်မှ လက်တွေ့ဘဝများကို ထင်ဟပ်ခြင်း မရှိသလို အရပ်သားများကိုလည်း ထိရောက်စွာ အကာအကွယ်မပေးနိုင်ပါ။

နေရပ်ပြန်ရေး ဒဏ္ဍာရီနှင့် AA/ULA ၏ အခန်းကဏ္ဍ

ဤလက်တွေ့ဘဝများ ရှိနေသော်လည်း နိုင်ငံတကာအသိုက်အဝန်းသည် "နေရပ်ပြန်ရေး" (Repatriation) ကိုသာ အန္တိမဖြေရှင်းချက်အဖြစ် ဆက်လက်ပြောဆိုနေကြပါတယ်။ လက်တွေ့တွင်မူ ၎င်းမှာ စကားလုံးသက်သက်သာ ဖြစ်နေပါသေးတယ်။

အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားသည့် အရပ်သားအုပ်ချုပ်ရေးယန္တရား မရှိသေးသလို၊ နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့်၊ လုံခြုံရေး၊ မြေယာပိုင်ဆိုင်ခွင့်နှင့် လွတ်လပ်စွာသွားလာခွင့်တို့အတွက် ခိုင်လုံသော အာမခံချက်များလည်း မရှိသေးပါ။ လေကြောင်းတိုက်ခိုက်မှုများ၊ မိုင်းအန္တရာယ်များနှင့် နေရပ်စွန့်ခွာရမှုများက ဆက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး နယ်စပ်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များက လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်ပါတယ်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ နိုင်ငံတကာ၏ နေရပ်ပြန်ရေး မူဘောင်အများစုသည် AA/ULA ကို ချန်လှပ်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းတို့သည် ရခိုင်ပြည်နေရာအများစုကို အုပ်ချုပ်နေသော်လည်း ၎င်းတို့ကို အရေးမပါသကဲ့သို့ သဘောထားနေကြပါတယ်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် နေရပ်ပြန်ခြင်းသည် "ပြန်လာခြင်း" မဟုတ်ဘဲ "မလုံခြုံမှုထဲသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခြင်း" သာ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နေရပ်ပြန်ရေး သို့မဟုတ် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုမှန်သမျှတွင် AA/ULA ကို အဓိက နိုင်ငံရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့အစည်းအဖြစ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်ပါတယ်။

နိုင်ငံတကာ၏ တုံ့ပြန်မှု - စံနှုန်းများ ခိုင်မာသော်လည်း လက်တွေ့တွင် အားနည်းခြင်း

၂၀၁၇ ခုနှစ်မှစ၍ နိုင်ငံတကာအဖွဲ့အစည်းများသည် မြန်မာနိုင်ငံရှိ မွတ်ဆလင်လူ့အဖွဲ့အစည်းများအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများနှင့်ပတ်သက်၍ အစီရင်ခံစာများ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် ဥပဒေကြောင်းအရ အရေးယူမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဤကြိုးပမ်းမှုများသည် အရေးကြီးသော်လည်း မြေပြင်က အင်အားချိန်ခွင်လျှာကိုတော့ မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပါ။

ကမ္ဘာ့အာရုံစိုက်မှုသည် တခြားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ပြီး မြန်မာ့အရေးသည် "သိပြီးသား ကြေကွဲစရာတစ်ခု" ဖြစ်လာပါတယ်။ တရားမျှတမှုရှာဖွေရေး ယန္တရားများက နှေးကွေးသော်လည်း လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များက ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲနေကြပါတယ်။

ရခိုင်နှင့် မွတ်ဆလင် အရပ်သားများအတွက် တရားမျှတမှုဆိုသည်မှာ အလှမ်းဝေးလှပါတယ်။ ဗုံးဒဏ်၊ ပိတ်ဆို့မှုဒဏ်နှင့် လက်နက်ကိုင်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအောက်တွင် ရှင်သန်နေရသူများအတွက် ဝေးကွာလှသော တရားရုံးများအတွင်း ဆွေးနွေးနေမှုများသည် လက်တွေ့ဘဝနှင့် ကင်းကွာနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပါတယ်။

နိုင်ငံရေးလက်တွေ့ဘဝသစ်အတွင်း တာဝန်ယူမှု အကျပ်အတည်း

ယနေ့ ရိုဟင်ဂျာအရေးသည် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် သမိုင်းကြောင်းသက်သက် မဟုတ်တော့ပါ။ ၎င်းသည် နိုင်ငံရေးအခင်းအကျင်းသစ်အတွင်း တာဝန်ယူမှုနှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်ပါတယ်။
 

■ မြန်မာနိုင်ငံ၏ တာဝန် - နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့်၊ တန်းတူညီမျှမှုနှင့် အားလုံးပါဝင်နိုင်သော အုပ်ချုပ်ရေးကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရန်။ 

■ AA/ULA ၏ တာဝန် - ရခိုင်ပြည်၏ လက်တွေ့အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် လုံခြုံရေး၊ အရပ်သား အကာအကွယ်ပေးရေးနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းများအကြား ဆက်ဆံရေးကို စီမံခန့်ခွဲရန်။ 

■ ဒေသတွင်းနိုင်ငံများ၏ တာဝန် - ဒုက္ခသည်စခန်းများတွင် လက်နက်ကိုင်အသွင် ပြောင်းလဲလာမှုကို ကာကွယ်ရန်။  

■ နိုင်ငံတကာ၏ တာဝန် - ပြိုလဲသွားသော ပြည်နယ်တစ်ခုအပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားနေမည့်အစား လက်တွေ့ဖြစ်ရပ်များနှင့်အညီ မူဝါဒများကို ပြောင်းလဲကျင့်သုံးရန်။

ဤအရေးအခင်းကို လက်နက်ကိုင်များ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးယန္တရားသစ်များကို လျစ်လျူရှုကာ လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာသက်သက်အဖြစ် သဘောထားနေခြင်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို ယခုကဲ့သို့ လမ်းပိတ်ဆို့မှုဆီ ရောက်ရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်း - စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို လျှော့ချပြီး လက်တွေ့ကျကျ ထိတွေ့ဆက်ဆံရန်

လွယ်ကူသော ဖြေရှင်းချက်ဟူ၍ မရှိပါ။ သို့သော် လိုအပ်သောအခြေခံမူများ ရှိပါတယ် -

1. အတင်းအဓမ္မ သို့မဟုတ် အချိန်မတိုင်မီ နေရပ်ပြန်စေခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ရန်။

2. အရပ်သားများနှင့် လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲခြားထားသည့် "အရပ်သား အကာအကွယ်ပေးရေး ဦးစားပေးမူဝါဒများ" ကျင့်သုံးရန်။

3. ဒုက္ခသည်စခန်းများကို လက်နက်မဲ့ဇုန်များ ဖြစ်စေရန်။

4. မတည်ငြိမ်မှုကို ဖြစ်စေသည့် အဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို တာဝန်ခံမှုရှိစေရန်။

5. အရပ်သား အကာအကွယ်ပေးရေးနှင့် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေးတို့အတွက် AA/ULA နှင့် တိုက်ရိုက်၊ လက်တွေ့ကျကျ ထိတွေ့ဆက်ဆံရန်။

6. မည်သူမည်ဝါဖြစ်ခြင်း၊ အုပ်ချုပ်ရေးနှင့် အာဏာခွဲဝေမှုဆိုင်ရာ ခက်ခဲသော မေးခွန်းများကို ရှောင်လွှဲမည့်အစား ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းမည့် အားလုံးပါဝင်သော နိုင်ငံရေးအနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ရန်။

ရိုဟင်ဂျာအရေးသည် ၂၀၁၇ ခုနှစ်မှ စတင်ခဲ့ခြင်းမဟုတ်သလို သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲ တစ်ခုတည်းနှင့်လည်း ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် စစ်ပွဲ၊ နယ်စပ်များ၊ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များနှင့် ကမ္ဘာ့လျစ်လျူရှုမှုများ ကြားတွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေဦးမည် ဖြစ်ပါတယ်။

စစ်မှန်တဲ့ မေးခွန်းကတော့ "ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ကမ္ဘာက သိသလား" ဆိုတာ မဟုတ်တော့ဘဲ "မြေပြင်က ခါးသီးတဲ့ လက်တွေ့ဘဝတွေကို ကမ္ဘာက ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းဖို့ အသင့်ရှိပြီလား" ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

Link : Here