" သင့္၏ မိုဘိုင္းဖံုး ဘေရာ္စာတြင္ www.rohingyanewsbank.com ကို ရိုက္၍ အလြယ္တကူ ဖတ္ရွဳ နိုင္ပါသည္ "

Sunday, July 4, 2021

တိုင္းရင္းသား တန္းတူရွိမႈကို ေဖာ္ေဆာင္ပါ

ဖက္ဒရယ္ဂ်ာနယ္
ေနာ္မန္ဒီ

လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ အတူ ဖြားဘက္ေတာ္ အျဖစ္ “ျပည္တြင္းစစ္မီး” လည္း တစ္ပါတည္း ပါလာတာေၾကာင့္ ျမန္ မာႏိုင္ငံဟာ ျပည္တြင္းစစ္ဒဏ္ကို ခါးစည္းခံလာရတာ ႏွစ္ေပါင္း ၇၃ ႏွစ္ၾကာတဲ့ အခုအခ်ိန္ထိတိုင္ ရပ္တန႔္မယ့္ အေနအထား မရွိေသးတဲ့ အျပင္ ပိုမိုၿပီး တိုးျမင့္, ေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ အေျခအေနဆိုးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရဆဲပါ။ ကမာၻမွာ သက္တမ္း အရွည္ၾကာဆုံး ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ေနာက္ထပ္ ဘယ္ေလာက္ ၾကာ မယ္၊ ဘာျဖစ္လာဦးမယ္ ဆိုတာေတြလည္း ခန႔္မွန္းလို႔ မရႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ ရွိေနပါတယ္။

သမိုင္း မွတ္တမ္းေတြအရ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီ ၄ ရက္ေန႔ လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာၿပီးေနာက္ မတ္လ ၂၈ ရက္မွာ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ ပါတီ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ဖဆပလ အစိုးရက ရွာေဖြ ဖမ္းဆီးတာကေန ျပည္ တြင္းစစ္ စတင္ ျဖစ္ပြားတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ျမန္မာ့ျပည္တြင္းစစ္ဟာ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ “သက္ဆိုး” ရွည္ေနရတာလဲ ဆိုတာ အလြယ္တကူ မေျဖႏိုင္ ေပမဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ရဲ႕ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြကို လက္ရွိ ကာ လတိုင္ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ ပိုမိုမ်ားျပား နက္ရႈိင္းစြာ ခံစားေနရဆဲ ဆိုတာ အထင္အရွား ေတြ႕ျမင္ရ ပါတယ္။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္တခ်ိဳ႕ကေန ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုဆီ ဦးတည္ မယ္ ဆိုတဲ့ ျပည္သူတို႔ လိုလားတဲ့ အိပ္မက္ဟာလည္း ၂၀၂၁ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁ ရက္ေန႔, တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း သိသိသာသာ မႈန္ဝါးသြားရပါေတာ့တယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္၊ က ရင္ျပည္နယ္တို႔မွာ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္ၾကား တိုက္ပြဲေတြ ဆက္လက္ ျဖစ္ပြား ခဲ့ သလို ေသာင္းခ်ီတဲ့ ျပည္သူေတြလည္း ေနရပ္စြန႔္ခြာ, ထြက္ေျပးခဲ့ရပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္ မင္းတပ္ၿမိဳ႕မွာ ဆိုရင္လည္း ေဒသခံ စစ္ေဘးေရွာင္ေတြကို ကိုယ့္အိမ္ေတြဆီ ျပန္လာ ခြင့္ ေပးၿပီ ဆိုေပမဲ့ သူတို႔ အကုန္လုံး ျပန္မလာရဲေသးတဲ့ အေနအထား ျဖစ္ၿပီး အခ်ိန္မီ ေဆးဝါး ကုသ ခြင့္ မရတဲ့ အတြက္ ၇ လ,သား ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ ေဒသခံ ၆ ေယာက္ထက္ မနည္း ေသဆုံး ခဲ့ရပါတယ္။

ဒါအျပင္ ကယားျပည္နယ္မွာ ဆိုရင္ တပ္မေတာ္နဲ႔ ေဒသခံကာကြယ္ေရး တပ္ဖြဲ႕ေတြၾကား ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ တိုက္ ပြဲေတြေၾကာင့္ သိန္းခ်ီတဲ့ ျပည္သူေတြ ေနရပ္စြန႔္ခြာခဲ့ရသလို တပ္မေတာ္ရဲ႕ လက္နက္ႀကီးေတြနဲ႔ ပစ္ခတ္, တိုက္ ခိုက္မႈေတြေၾကာင့္ ျပည္သူ အမ်ားအျပားလည္း ေသဆုံးခဲ့ရပါတယ္။ ၿမိဳ႕ေတြနဲ႔ ေက်း႐ြာေတြမွာ မေန ထိုင္ ရဲေတာ့လို႔ ေဘးလြတ္ရာ ေတာေတာင္နဲ႔ လိုဏ္ဂူေတြထဲမွာ ပုန္းခိုေနၾကရတဲ့ စစ္ေဘးေရွာင္ေတြဟာ စား ေသာက္ေရး လုံေလာက္မႈ မရွိတဲ့ အျပင္ က်န္းမာေရး အေထာက္အပံ့လည္း မရွိသေလာက္ အေနအထားမွာ ရွိေနပါတယ္။ ပိုဆိုးတာက ေထာက္ပံ့ ကူညီမႈေတြ ေပးလို႔လည္း မရေအာင္ လမ္းပမ္းပိတ္ဆို႔တာေတြ၊ ရိကၡာ ယာဥ္ေတြကို တပ္မေတာ္က မီးရႈိ႕ပစ္တာေတြပါ။

ကယားျပည္နယ္က ဒီးေမာ့ဆို၊ လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ေတြက ေဒသခံေတြဟာလည္း တိုက္ခိုက္, ပစ္ခတ္မႈေတြေၾကာင့္ ေနအိမ္စြန႔္ခြာ ထြက္ေျပးေနၾကရသလို ေနအိမ္ပ်က္စီးမႈေတြပါ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ယာယီ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားတဲ့ ကာလအတြင္းမွာပဲ ဒီးေမာ့ဆိုၿမိဳ႕နယ္မွာ ပစ္ခတ္, သတ္ျဖတ္ခံရသူေတြရဲ႕ အေလာင္းေတြ ေတြ႕ရရွိရၿပီး ေဖေ ဖာ္ဝါရီ ၁ ကေန ဇြန္ ၂၇ ရက္ေန႔ အထိ ေသဆုံးသူ အရပ္သားျပည္သူ ၇၀ ေက်ာ္ထိ ရွိေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။

ထိုင္း-ကရင္နီ နယ္စပ္က ကရင္နီဒုကၡသည္ လူမ်ိဳးစုေတြ ေနရပ္ျပန္ႏိုင္ေရး ပူးေပါင္းႀကိဳးပမ္းၾကဖို႔ ဒုကၡသည္ စခန္းက လူငယ္ေတြက ေတာင္းဆိုထားေၾကာင္း ကႏၲာရဝတီတိုင္း(မ္) သတင္းဌာနရဲ႕ ေဖာ္ျပခ်က္မွာ ေတြ႕ရ ပါတယ္။ ကယားျပည္နယ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ နယ္စပ္က မိုးၿဗဲၿမိဳ႕မွာလည္း တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ လက္ ရွိအခ်ိန္အထိ ေနရပ္စြန႔္ခြာ, ထြက္ေျပးေနရတဲ့ ကရင္နီျပည္သူ ၁ သိန္းေက်ာ္အထိ ရွိေနၿပီး သန႔္ရွင္းတဲ့ ေသာက္သုံးေရ၊ အစားအစာ၊ အဝတ္အထည္နဲ႔ ေဆးဝါးေတြပါ လိုအပ္ေနပါတယ္။

ကရင္နီ ျပည္နယ္ ထဲမွာ ဖိႏွိပ္မႈေတြကေန လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ၁၉၉၅-၉၆ ဝန္းက်င္ ကတည္းက ထိုင္းနယ္စပ္ကို ထြက္ေျပး, တိမ္းေရွာင္ ေနရသူေတြ ဟာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္တဲ့ အထိ ေနရပ္ျပန္ခြင့္ မရေသးပါဘူး။ လြိဳင္ေကာ္ ေလာပိတ ေရအားလွ်ပ္စစ္ စက္႐ုံက ထြက္ရွိတဲ့ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားကိုေတာင္ ကယားျပည္နယ္မွာ သုံးစြဲခြင့္ အျပည့္အဝ မရေသးပါ။ NLD ျပည္သူ႔ အစိုးရ လက္ထက္မွာတုန္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေၾကး႐ုပ္ စိုက္ထူမႈကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကရင္နီလူငယ္ေတြက ကန႔္ကြက္ခဲ့တာေၾကာင့္ တရားစြဲဆိုခံရၿပီး ေထာင္ခ်တဲ့ အထိ အေရးယူခံရတာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။

သယံဇာတ စီမံခန႔္ခြဲမႈမွာလည္း အစိုးရအဆက္ဆက္ ဗဟိုအစိုးရရဲ႕ ခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေအာက္မွာပဲ ရွိေနၿပီး ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ရပိုင္ခြင့္နဲ႔ အခြင့္အလမ္းေတြ ဆုံးရႈံးေနရတာပါ။ ဒီလို တိုင္းရင္းသား တန္းတူရည္တူ မရွိမႈနဲ႔ မမွ်တမႈ ေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြ အတြင္း ပဋိပကၡေတြ ပိုမိုဆိုးဝါးလာတာ ျဖစ္တယ္ လို႔ သုံးသပ္ရ ပါ တယ္။

ေဖေဖာ္ဝါရီလ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းၿပီး ေနာက္ပိုင္း ဧရာဝတီ ျမစ္ဆုံေဒသမွာ တရားမဝင္ ေ႐ႊတူးေဖာ္ မႈေတြ ပိုမိုမ်ားျပားလာသလို ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန႔္ေဒသမွာလည္း ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္မႈေတြ တဟုန္တိုး မ်ားျပားလာပါတယ္။ မၾကာေသးခင္က Global Witness အဖြဲ႕ႀကီးက ထုတ္ျပန္တဲ့ အစီရင္ခံစာမွာ ေက်ာက္ စိမ္း က ရရွိတဲ့ အက်ိဳးအျမတ္ေတြဟာ တပ္မေတာ္လက္ထဲပဲ ေရာက္ရွိသြားတယ္ လို႔ ေဖာ္ျပပါတယ္။

ကခ်င္ျပည္နယ္က ထြက္ရွိတဲ့ ေက်ာက္စိမ္းေတြရဲ႕ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ကလည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံဘက္ကို တရား မဝင္ ေရာက္ရွိေနရတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ ေဒသခံ တိုင္းရင္းသားေတြ အေနနဲ႔ မိမိတို႔ နယ္ေျမက ထြက္ ရွိတဲ့ ေက်ာက္စိမ္း အက်ိဳးအျမတ္ကို မခံစားရတာကို ေဖာ္ၫႊန္းေနတဲ့ အျပင္ တန္းတူရည္တူ မရွိမႈကိုပါ သက္ ေသျပေနပါတယ္။

NLD အစိုးရလက္ထက္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းခဲ့တာကို အသိ အမွတ္ ျပဳရမွာ ျဖစ္ေပမဲ့ တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ခံစားေနရမႈနဲ႔ လိုလားဆႏၵကို နားလည္မႈ မေပးႏိုင္တာေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္သင့္သေလာက္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး။ ႏိုင္ငံအတြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးမႈေတြဟာ တပ္မေတာ္က အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း ပိုၿပီး မေရရာတဲ့ အေျခအေနကို ဆိုက္ေရာက္လာၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လည္း မႈန္ဝါး လာတဲ့ အေနအထားလို႔ ဆိုရမွာပါ။

ဒီလို အေျခအေနမွာ ႏိုင္ငံျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕လာရတဲ့ အျပင္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စု ထူေထာင္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတဲ့ အသံလည္း အေတာ္အတန္ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားလာရ ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္က ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေထာင္မယ္ ဆိုရင္ “ဗမာလူမ်ိဳးႀကီးဝါဒ” ကို စြန႔္လႊတ္ဖို႔ပါ။ ကခ်င္, ကယား, ကရင္, ခ်င္း, ဗမာ, မြန္, ရခိုင္, ရွမ္း စတဲ့ လူမ်ိဳးစုေတြ ၾကား တန္းတူအခြင့္အေရး ရ,ရမွာ ျဖစ္ၿပီး ဗမာက အမ်ားစု ျဖစ္လို႔ ဆိုၿပီး အခြင့္အေရး ပိုမယူသင့္သလို လႊမ္း မိုးခ်ဳပ္ကိုင္တာမ်ိဳးလည္း မရွိသင့္ပါဘူး။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ အစိုးရေတြ လက္ထက္ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္ တိုက္ပြဲေတြဟာ ဗ မာလူမ်ိဳး အမ်ားစု ေနထိုင္တဲ့ ‌ေဒသေတြထက္ တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ေဒသေတြမွာ အမ်ားဆုံး ျဖစ္ပြားခဲ့တာ ျဖစ္ ၿပီး ထိခိုက္နစ္နာမႈ အမ်ားဆုံး ခံစားရတာလည္း တိုင္းရင္းသားေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရး ရရွိဖို႔ ဗမာနဲ႔ တိုင္းရင္းသားေတြၾကား ထားရွိခဲ့တဲ့ “ပင္လုံကတိကဝတ္” ေတြ အေကာင္အထည္ ေပၚမလာခဲ့တာ၊ တိုင္းရင္း သားေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးကို ဗမာအမ်ားစု လႊမ္းမိုးခဲ့တဲ့ အစိုးရေတြက လစ္လွ်ဴရႈခဲ့တာေတြက မၿပီးဆုံးႏိုင္တဲ့ ပဋိပကၡနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္မီးကို ဦးတည္ေစခဲ့ပါတယ္။

ဗမာလူမ်ိဳးေတြဘက္က ဆင္ေျခေပးတတ္တာက “တို႔တေတြက ကခ်င္ဆိုလည္း ခ်စ္တယ္၊ ကရင္ဆိုလည္း ခ်စ္တယ္၊ ခ်င္းဆိုလည္း ခ်စ္တာပဲ၊ ဘယ္မွာ ခြဲျခားလို႔လဲ” ဆိုတဲ့ စကားပါ။ အဲဒီစကားက မွန္သလိုလို ရွိေပမဲ့ ေသခ်ာ စိစစ္ၾကည့္ရင္ အမွန္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုရင္… အေျခခံျပည္သူေတြ အခ်င္းခ်င္းၾကား ခ်စ္ ခင္ရင္းႏွီးမႈ တစ္စုံတရာ အတိုင္းအတာ အထိ ရွိေနႏိုင္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ အစိုးရေတြနဲ႔ ေခါင္း ေဆာင္ဆိုသူေတြက တိုင္းရင္းသားေတြ အေပၚ အမွန္တကယ္ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးမႈ မရွိသလို တိုင္းရင္းသား ေတြ ရဲ႕အခြင့္အလမ္းေတြ အတြက္ ေဖာ္ေဆာင္ေပးရမယ့္ ေစတနာလည္း ရွိခဲ့ၾကပုံ မရပါ။ တိုင္းရင္းသား ဝတ္ စုံ ကို ဝတ္ျပတာ၊ တိုင္းရင္းသား အစားအစာ စားျပတာေတြဟာ အေပၚယံ အကာသက္သက္သာ ျဖစ္ၿပီး ဘာ အႏွစ္ သာရမွ မရွိဘူး။

ျပည္သူက မဲေပးေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့တယ္ ဆိုတဲ့ NLD အစိုးရ လက္ထက္ကို ျပန္ၾကည့္ရင္ ကယားျပည္နယ္မွာဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ေၾကး႐ုပ္ထားရွိတာ၊ မြန္ျပည္နယ္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတံတား လို႔ အမည္ေပးတာ ေတြ ေတြ႕ ရမွာပါ။ တိုင္းရင္းသားေတြက အဲဒီကိစၥေတြကို ဘာေၾကာင့္ ကန႔္ကြက္တာလဲ၊ တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ႐ိုးရာယဥ္ ေက်းမႈနဲ႔ သမိုင္းေၾကာင္းေတြကို အေလးမထား, မစဥ္းစားဘဲ ဇြတ္အတင္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ လို႔ ေခၚဆိုတာကို၊ ျမန္မာလို႔ ခံယူရတာကို တိုင္းရင္းသားေတြဘက္က အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ လက္ခံႏိုင္ ေပမဲ့ ဗမာလႊမ္းမိုးမႈကိုေတာ့ လက္မခံႏိုင္ၾကတာ သဘာဝ က်ပါတယ္။

မွတ္ပုံတင္ျပဳလုပ္ရာမွာလည္း တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ႏိုင္ငံသားကတ္မွာ ဗမာလို “ဦး/ေဒၚ” ေတြ ဇြတ္အတင္း, ထည့္သြင္း တာေတြ ရွိေနၿပီး ဒီလို ထည့္သြင္းတာဟာ သက္ဆိုင္ရာ လူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ ႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ, ဓေလ့ ထုံးတမ္းနဲ႔ အစဥ္အလာကို နားလည္းမလည္, အေရးလည္းမထားရာ ေရာက္ပါတယ္။ ဥပမာ အားျဖင့္ နာမည္ ေတြရဲ႕ ေရွ႕မွာ “စိုင္း/ စဝ္/ ေနာ္/ စ/ ဆလိုင္း/ မိ” စသျဖင့္ ထည့္သြင္းတာမ်ိဳးကို ခြင့္မျပဳဘဲ “ဦး/ ေဒၚ/ ေမာင္/ မ” ဆိုၿပီး ေရးသြင္းတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။

ဗမာလူမ်ိဳး အမ်ားစု ေနထိုင္တဲ့ ေဒသေတြမွာ လာေရာက္, ေနထိုင္, အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ တိုင္းရင္း သူ ေတြကိုလည္း “ရွမ္းမ/ ကခ်င္မ/ ကရင္မ/ မြန္မ” စသျဖင့္ ေခၚေဝၚတာမ်ိဳးကလည္း မသင့္ေလ်ာ္ဘဲ ေစတနာ မွန္ မဟုတ္တဲ့ ေခၚေဝၚ, ေျပာဆိုတာမ်ိဳး ေရွာင္ၾကဥ္ဖို႔ လိုပါတယ္။

ရခိုင္ျပည္နယ္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္ အပါအဝင္ တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ျပည္နယ္ေတြမွာ တိုက္ပြဲေတြ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျဖစ္ပြားခဲ့ခ်ိန္က ဗမာအမ်ားစုဟာ မသိက်ိဳးကြၽန္ျပဳ ေနႏိုင္ခဲ့ၾကတဲ့ အျပင္ တခ်ိဳ႕ေသာ ဗမာ ေတြဟာ တိုင္းရင္းသားေတြ အေနနဲ႔ ဗမာေတြက ေပးမွသာ အခြင့္အေရးရမွာ လို႔ လြဲမွားစြာ ယူဆေနၾကၿပီး ဗ မာဆိုတာကလည္း တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု တစ္စုသာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကပါတယ္။ သူတို႔ကိုယ္ တိုင္က တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈေတြကို က်ဴးလြန္ခဲ့တာ မရွိဘူး ဆိုေပမဲ့ ဒီခ်ိဳး ေဖာက္မႈေတြကို ေထာက္ခံ, အားေပးေနသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ ျပည္ေထာင္စု တစ္ခုထဲမွာ မတူညီ, ကြဲျပားတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈ, အစဥ္အလာ, ဓေလ့ ထုံးတမ္းေတြ စုံလင္, စုစည္းၿပီး ေနထိုင္ၾကရတာ ျဖစ္ၿပီး အဲဒီေနထိုင္မႈမွာ အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ, အေလး ထား မႈနဲ႔ နားလည္, အားေပးမႈေတြနဲ႔ ေနထိုင္မွသာ အႏွစ္သာရ ျပည့္ဝ,တဲ့ ျပည္ေထာင္စုဆီ ဦးတည္ႏိုင္မွာပါ။

၁၉၄၇ ခုႏွစ္က က်င္းပခဲ့တဲ့ ပင္လုံညီလာခံမွာ ရွမ္း, ကခ်င္, ခ်င္း ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ သေဘာတူ ဆုံးျဖတ္ ခ်က္ ၅ ခ်က္ကို ေလ့လာၾကည့္ရင္… အခုလို ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၁) ဗမာႏွင့္ အဆင့္အတန္းတူ၊ အခြင့္အေရးတူ၊ ရပိုင္ခြင့္တူ၊ ဒီမိုကေရစီက်က် ခံစားခြင့္ ရွိရမည္၊

(၂) အမႈေဆာင္ေကာ္မတီတြင္ ပါဝင္ေဆာင္႐ြက္ၾကေသာ ရွမ္းကိုယ္စားလွယ္ႏွင့္ ကခ်င္ကိုယ္စားလွယ္တို႔ သည္ မိမိတို႔ လူမ်ိဳး အသီးသီး၏ ျပည္တြင္းေရးရာ အားလုံး အတြက္ တာဝန္ယူ ေဆာင္႐ြက္ၾကရမည္။ ထို႔အ ၿပင္ ကာကြယ္ေရး၊ ႏိုင္ငံျခားေရး၊ မီးရထား၊ အေကာက္ေတာ္ အစရွိေသာ အားလုံးႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ ကိစၥ မ်ားအတြက္ အားလုံး စုေပါင္း တာဝန္ယူ ေဆာင္႐ြက္ၾကရမည္၊

(၃) ကခ်င္တို႔က သီးျခား ကခ်င္ျပည္နယ္ အလိုရွိေၾကာင္း ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ဤေကာ္မတီက ေထာက္ခံသည္၊

(၄) ဗမာျပည္ အစိုးရႏွင့္ ၿဗိတိသွ် အစိုးရတို႔၏ “ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ” စာခ်ဳပ္ပါ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားသည္ ရွမ္း, ကခ်င္တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္ျခင္း မရွိေစရ၊

(၅) လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးသည့္ ေနာက္ ဗမာျပည္ေထာင္စုမွ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ သေဘာက်သည့္ အခ်ိန္တြင္ ခြဲထြက္လိုက ခြဲထြက္ခြင့္ ရွိေစမည္။

ဒီအခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ (၁) ကို “အာမခံေၾကာင္း” ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေျပာၾကားခဲ့ၿပီး၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ (၂) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ထပ္မံေဆြးေႏြးမႈ မရွိခဲ့ေၾကာင္း၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ (၃) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းက “ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ လိုလားေတာင့္တ,တဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္ ျဖစ္လာေစေရး မူအားျဖင့္ ေထာက္ခံ ေၾကာင္း” ေျပာခဲ့ၿပီး၊ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ (၄) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး “ေဝဖန္ေဆြးေႏြးဖို႔ မရွိေၾကာင္း” ေျပာခဲ့ေၾကာင္းနဲ႔ ဆုံး ၿဖတ္ခ်က္ (၅) နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး “မူအားျဖင့္ လက္ခံၿပီး တိုင္းျပဳျပည္ျပဳ လႊတ္ေတာ္မွာ တင္သြင္းဆုံးျဖတ္ ရ မယ့္ ကိစၥျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာခဲ့တယ္ လို႔ ဖက္ဒရယ္ ဂ်ာနယ္ပါ ခြန္းမတ္ရ္ကိုဘန္ ေရးသားတဲ့ ‘၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ပင္လုံညီ လာခံမွ ၂၁ ရာစု ပင္လုံညီလာခံသို႔’ ေဆာင္းပါးမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဒါကိုၾကည့္ရင္ တိုင္းရင္းသားေတြဟာ ဗမာတိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ အခြင့္အေရးတူ၊ ရပိုင္ခြင့္တူ ရရွိေစရမယ္ ဆို တဲ့ သေဘာတူညီခ်က္ အတိုင္း ႏွစ္ေပါင္း ၇၃ ႏွစ္ေက်ာ္အထိ မရွိခဲ့လို႔ အခုတိုင္ ႐ုန္းကန္, တိုက္ပြဲဝင္ေနရ ဆဲ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ မီးေမာင္း ထိုးျပေနပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြ ရ,သင့္၊ ရ,ထိုက္တဲ့ အခြင့္အေရး ဆိုတာ ႏိုင္ငံသားတိုင္း၊ တိုင္းရင္းသားတိုင္း ရရွိရမယ့္ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရး ျဖစ္ၿပီး ဗမာေတြက ေပးမွ ရမယ့္ဟာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ အျမင္ရွင္းရွင္း နားလည္ရမွာပါ။

ဒီကေန႔ အခ်ိန္မွာ ဖက္ဒရယ္ ဒီမိုကေရစီ ျပည္ေထာင္စု အတြက္ အာဏာရွင္ကို ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ ဗမာ၊ မြန္၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း စတဲ့ တိုင္းရင္းသား လူမ်ိဳးစု အားလုံးက အတူလက္တြဲၿပီး ဆန႔္က်င္, တြန္းလွန္ေနၾကတာ ေတြ႕ရမွာပါ။ မၾကာမီ အနာဂတ္မွာ ေပၚေပါက္လာမယ့္ ဖက္ဒရယ္ ျပည္ေထာင္စုမွာ တိုင္းရင္းသား အားလုံးရဲ႕ တန္းတူရည္တူ ရွိမႈနဲ႔ ခိုင္မာအားေကာင္းတဲ့ ေသြးစည္းခ်စ္ၾကည္မႈပါ အေလးအနက္ထား ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔ အထူးအေရးႀကီးပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

ေနာ္မန္ဒီ

Link : Here

No comments:

Post a Comment

/* PAGINATION CODE STARTS- RONNIE */ /* PAGINATION CODE ENDS- RONNIE */