’’မြန်မာနိုင်ငံသမိုင်း’’ စာအုပ်၊ စာမျက်နှာ(၄၇)တွင် ’’ဘင်္ဂလားသားများက ရခိုင်လူမျိုးတို့အပေါ် မဂ် (Mag)သို့မဟုတ် မေ့ဂျ်(Mage) ဟူသော ဝေါဟာရ’’ခေါင်းစဉ်အောက်၌ ဆာအာသာဖယ်ယာက အောက်ပါ အတိုင်းတင်ပြထားပါသည်။
မွန်ဂိုလွိုင်အနွယ်ဝင် ရခိုင်သားတို့သည် ဤအသုံးအနှုန်းကိုမသိကြပါ။ ဤအသုံးအနှုံးမှာ ဘင်္ဂလား သားတို့က ရခိုင်သား တို့အားပေးထားသော အမည်ဝေါဟာရဖြစ်သည်။ စစ်တကောင်းခရိုင်အတွင်း အများအ ပြားနေ ထိုင်ကြပြီး မိမိတို့ကိုယ်ကို ’’ရာဂျ်ဘန်စီ’’ဟုခေါ်သော သူတို့အားလည်း ဘင်္ဂလားသားတို့က ဤအမည်ဖြင့် ပင် ခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲကြပါသည်။
မိမိတို့သည် ရခိုင်မင်းဆက်တစ်ခုနှင့် လူမျိုးချင်း အတူတူပင်ဖြစ် သောကြောင့် ဤအမည်ကိုခံယူခြင်းဖြစ်သည်ဟု ရာဂျ်ဘန်စီတို့က ဆိုပါသည်။ သူတို့သည်ဗုဒ္ဓဘာသာကိုး ကွယ်သူများဖြစ်ကြသည်။ စစ်တကောင်းဒေသိယ စကားကိုသုံးသော ဘင်္ဂလီဘာသာစကားပြောဆိုကြပါ သည်။ ထူးခြားသောမျက်နှာပေါက်ရှိသော်လည်း မွန်ဂိုလီယန် များမဟုတ်ကြပါ။
အာနန္ဒစနြ္ဒမင်းကျောက်စာကိုဖတ်ခဲ့ကြသော သုတေသီ ပါမောက္ခ အီးအိပ်ခ်ျ ဂျွန်စတင် က (350 A.D မှ 709 A.D ) အိန္ဒိယကျောက်စာ၀န်ဟောင်း ဒေါက်တာဆာကား က ( 370 A.D မှ 729 A.D) ဆရာကြီးဦးစံသာအောင်က ( 355 A.D မှ 714 A.D) ဟု အာနန္ဒစနြ္ဒမင်းကျောက်စာပါ ဒုတိယမင်းဆက် ဒွင်္စနြ္ဒမင်းအစ အာနန္ဒစနြ္ဒမင်းအဆုံးထိကို ယူကာ ဝေသာလီခေတ်ကာလကို အသီးသီး ခန်းမှန်းခဲ့ကြသည်။





